Gedicht: Een vorm van eenzaamheid

Dit is waar gebeurt
Of
Zou moeten gebeuren
Waar het kan
Niet plaats vind
Dit is een werktitel
Wachtend op een beter idee

Bijeen gegroepeerd
Wijken
Dat wordt
Wat maakt
Dit
Deze
Mijn aanraking
Haar ego
Hierbij
Net niet
Te groot voor klein

Bij horen
Zonder
Kunnen
Eigen
Uitnodiging
Keert zich in
Bij ons
Ingericht

Onzeker
Terug getrokken
Zal het wel niet
Hier
Een gebeuren
Zou dat
Deze werktitel

Doorgaan proberen
Aanslag van fatsoen
Vrienden slaan neer
Bedrogen door
En slopen
Afbreken
Het moet nieuw
Dan zijn we wat

De geschiedenis
Bordenwisser
Krast
Weg leven

Hoe nog
Herinneren
Weten van
Hier was
Kan het niet vinden

Afgesloten voor
Mag niet praten
Sta er buiten
Wil ze niet
Getrouwd
Geen kinderen
Vervreemdt ze
Zeker van mij
Wat kan ze

Dit voortslepen
Met het goed
Haar eigenheid
Is het nooit
Niet
Helemaal
Niet bescheiden
Vals
Te beperkt
Haar liefde
Voor het eigene

Er spreekt geen
Of te veel
Het ontkennen
Weigeren
Erkennen
Beide
Dat ze dat
En ik
Komt er hier alleen
Zo tussen in
Is accepteren
Niet klagen
Het is zo

Op onszelf
Apart
Afgescheiden
Kan zij
Kan ik niet
Samengaan

Blijkbaar
Moet dit
Willen niet
Met & Zonder
En
Verlangen
Naar
Eindhoven

7 thoughts on “Gedicht: Een vorm van eenzaamheid

  1. weblog in stemmig grijs

    ik lees het gedicht, maar hoor je stem er in gedachten bij

    reageer binnenkort uitgebreider

    vriendengroet

    willem

  2. Dit is waar gebeurt
    Of
    Zou moeten gebeuren
    Waar het kan
    Niet plaats vind
    Dit is een werktitel
    Wachtend op een beter idee

    Bijeen gegroepeerd
    Wijken
    Dat wordt
    Wat maakt
    Dit
    Deze
    Mijn aanraking
    Haar ego
    Hierbij
    Net niet
    Te groot voor klein

    Bij horen
    Zonder
    Kunnen
    Eigen
    Uitnodiging
    Keert zich in
    Bij ons
    Ingericht

    Onzeker
    Terug getrokken
    Zal het wel niet
    Hier
    Een gebeuren
    Zou dat
    Deze werktitel

    Doorgaan proberen
    Aanslag van fatsoen
    Vrienden slaan neer
    Bedrogen door
    En slopen
    Afbreken
    Het moet nieuw
    Dan zijn we wat

    De geschiedenis
    Bordenwisser
    Krast
    Weg leven

    Hoe nog
    Herinneren
    Weten van
    Hier was
    Kan het niet vinden

    Afgesloten voor
    Mag niet praten
    Sta er buiten
    Wil ze niet
    Getrouwd
    Geen kinderen
    Vervreemdt ze
    Zeker van mij
    Wat kan ze

    Dit voortslepen
    Met het goed
    Haar eigenheid
    Is het nooit
    Niet
    Helemaal
    Niet bescheiden
    Vals
    Te beperkt
    Haar liefde
    Voor het eigene

    Er spreekt geen
    Of te veel
    Het ontkennen
    Weigeren
    Erkennen
    Beide
    Dat ze dat
    En ik
    Komt er hier alleen
    Zo tussen in
    Is accepteren
    Niet klagen
    Het is zo

    Op onszelf
    Apart
    Afgescheiden
    Kan zij
    Kan ik niet
    Samengaan

    Blijkbaar
    Moet dit
    Willen niet
    Met & Zonder
    En
    Verlangen
    Naar
    EindhovenDit is waar gebeurd
    Of
    Zou moeten gebeuren
    Waar het kan
    Niet plaats vindt
    Dit is een werktitel
    Wachtend op een beter idee

    Op mijn vertrouwde associatieve werkwijze probeer ik dit gedicht te bespreken, de vinger te leggen op de stijl, de bedoeling en op het tot nu toe ongezegde. Ik roep de goden op om mij te helpen en mochten zij mij niet helpen, dan vertrouw ik op mijn logica, mijn intuxc3xaftie.

    Een vorm van eenzaamheid. Zo luidt de titel. De eenzaamheid als vorm, zoals een vierkant een vorm is, een rechthoek. Een vorm als meetbare eenheid. Construeerbare eenheid.

    Dit is waar gebeurd. We beginnen met een abstractie. De lezer vraagt: Wat is waar gebeurd. WAT is waar gebeurd? Wat is WAAR gebeurd. Vervolgens wordt het tegengesproken, genuanceerd. Is dit wel waar gebeurd? Het zou moeten gebeuren. We gaan oer van een constatering naar een wens. Dit zou moeten gebeuren, waar het kan, maar niet plaats vindt. Bestaat er wel een plaats om het te laten plaats vinden. Er is en bepaald ongenoegen te bespeuren. De benamingen vallen elkaar. Het gewenste waar gebeurde staat in het teken van de voorlopigheid: dit is een werktitel, wachtend op een beter idee.

    Bijeen gegroepeerd
    Wijken
    Dat wordt
    Wat maakt
    Dit
    Deze
    Mijn aanraking
    Haar ego
    Hierbij
    Net niet
    Te groot voor klein

    Naar welk gebeuren of naar welke waar gebeurds wordt er verwezen. Waar verwijst het DIT naar. Alsof iemand iets van buitenaf de twee mensen samen heeft geplaatst. Zo lees ik de eerste regel van twee woorden. Bijeen, gegroepeerd. Wat levert nu deze groepering op. We lezen meteen het woord: wijken. De toon van de eerste strofe, de sfeer van de eerste strofe zet zich hier voort. De ene regel zet zich af tegen de andere, zoals de ene mens zich afzet tegen de ander. Bijeengegroepeerd zijn de tegenstellingen. Dit tegenover deze. De worder tegenover de maker. De aanraking tegenover het ego. Het net tegenover het niet. Haar ego is te groot voor het klein. Nee. Het gebeurt niet

    Bij horen
    Zonder
    Kunnen
    Eigen
    Uitnodiging
    Keert zich in
    Bij ons
    Ingericht

    Dit is geen zin om de woorden achter elkaar te zetten. Dan krijg je, indien het proza was, iets onuitsprekelijks, onbegrijpelijks. Gedichten lezen is een andere discipline. De lezer dient zich in te spannen. De woorden op zich te lezen, puur op hun betekenis en op hun onderlinge samenhang. Bij horen. Waarvan is dit de samentrekking. Welk woord of welke woorden is of zijn hier omwille van het ritme en de unieke vorm weggelaten. Aan de lezer de taak om het in te vullen, het aantal woorden uit te breiden.
    Erbij horen? Of Bij elkaar horen? Bij elkaar horen zonder bij elkaar te kunnen zijn. De eenzaamheid uit de titel dient hierbij als leidraad.
    Dan lezen we: Eigen We zijn het kunnen niet eigen. We falen. We nodigen elkaar uit, maar we keren tot onszelf in. Zo zitten we in elkaar. Zo is het ingericht. Zo zijn we ingericht.

    Onzeker
    Terug getrokken
    Zal het wel niet
    Hier
    Een gebeuren
    Zou dat
    Deze werktitel

    Het drama van het menselijk samenzijn voltrekt zich. Er is onzekerheid. Er is teruggetrokkenheid. Het zal wel niet gebeuren. Wat had moeten gebeuren kreeg geen naam, maar bleef voorlopig een werktitel. Het mocht geen naam hebben. De eenzaamheid krijgt meer en meer vorm. Wat heet laat zich niet noemen, weigert zich te laten benoemen, laat zich niet waar worden hoe we ook proberen er iets van te maken.

    Doorgaan proberen
    Aanslag van fatsoen
    Vrienden slaan neer
    Bedrogen door
    En slopen
    Afbreken
    Het moet nieuw
    Dan zijn we wat

    Toch geven we niet op. We blijven proberen. We hebben als paar een naam hoog te houden. Als eventueel paar. We houden de schijn hoog, hoe kapot in feite alles ook is. Het moet nieuw. Dan zijn we wat.

    De geschiedenis
    Bordenwisser
    Krast
    Weg leven

    Maar we zijn in feite niet meer dan wat gegroepeerde feiten. In een enkel ogenblik uit te wissen. Te vergeten. Vuil op een bord dat wordt weggekrast.

    Hoe nog
    Herinneren
    Weten van
    Hier was
    Kan het niet vinden

    De wanhoop klinkt duidelijker en duidelijker. De machteloosheid tegen de stampende machine van de geschiedenis. Wat herinneren wij ons van ware wezen, van onze voorbestemming. Wat herinneren wij ons van ons. Black out.

    Afgesloten voor
    Mag niet praten
    Sta er buiten
    Wil ze niet
    Getrouwd
    Geen kinderen
    Vervreemdt ze
    Zeker van mij
    Wat kan ze

    We zien hier een afstand vreselijk groot en persoonlijk worden. Pijnlijk persoonlijk. Ze vervreemdt zeker van mij
    Ze wil niet. Jij staat er buiten. Maar wat kan ze? De pot op? Waar is ze toe in staat en hoe berekenbaar is ze

    Dit voortslepen
    Met het goed
    Haar eigenheid
    Is het nooit
    Niet
    Helemaal
    Niet bescheiden
    Vals
    Te beperkt
    Haar liefde
    Voor het eigene

    We zien in elke strofe de verhouding weer in een ander perspectief. Hoe kunnen wij “Het eigene” lezen. Als oorspronkelijkheid, de zichzelfzijnheid, de echtheid, traceerbaarheid, herkenbaarheid. Het voelt allemaal, zo te lezen, niet goed aan. Er worden beschuldigingen geuit, verwijten gemaakt of in feite droog geconstateerd.

    Er spreekt geen
    Of te veel
    Het ontkennen
    Weigeren
    Erkennen
    Beide
    Dat ze dat
    En ik
    Komt er hier alleen
    Zo tussen in
    Is accepteren
    Niet klagen
    Het is zo

    Er spreekt geen of te veel. Het spreekt in ieder geval niet bepaald evenwichtig. Ontkennen, weigeren te erkennen. Weigeren en vervolgens erkennen. Alles is mogelijk. Beide. Maar ze blijft een raadsel. Achter DAT ZE DAT lezen we een oneindig aantal puntjes, alvorens de IK aan de horizon verschijnt. Het ik dat er alleen zo tussen in komt, mee mag schipperen, meeschippert, het schipperen aan moet zien met lede ogen, aanvaardend.

    Op onszelf
    Apart
    Afgescheiden
    Kan zij
    Kan ik niet
    Samengaan

    Als twee dingen in een huis die op hun plaatsen maar weigeren samen te gaan. De eenzaamheid slalomt vaardig om de dingen heen.

    Blijkbaar
    Moet dit
    Willen niet
    Met & Zonder
    En
    Verlangen
    Naar
    Eindhoven

    Zo zit dat. Zo moet het zijn. De eenzaamheid is een vorm tussen de vormen. We lezen een gespletenheid in deze situatie. We willen niet met. En we willen niet zonder. Er is nog een derde mogelijkheid. We willen verlangen naar Eindhoven.

    De stijl is DE STIJL. Het is geen stijl van mooischrijverij. Het is het ontwerp van eenzaamheid. Eenzaamheid als pure architectuur. De mens geworpen, de mens ontworpen en ontworteld. Het gedicht is het bouwwerk van de verwaarloosde woorden. De veelgebruikte woorden en toch opnieuw en opnieuw gebruikte woorden: Het lijken woorden als namen, adressen, telefoonnummers op een invulformulier, komend na de dubbele punt

    Het klinkt compact en tegelijkertijd klinkt het als de hapering van de eh eh mens.

    De lezer van deze gedichten moet de zinnen langer maken, de zinnen uitbreiden.

    Het moeilijke van dit gedicht is uit te vinden waar de woorden op elkaar aansluiten, een zin vormen en waar ze geisoleerd gelezen dienen te worden. Het moeilijke is altijd een uitdaging, dat zeker. Het moeilijke is de moeite waard. Ik nam de moeite.

  3. Ziet er vet uit Andrxc3xa9. Nu heb ik geen excuus meer om niet eens te komen kijken. Ik zal je agenda eens doorwerken, misschien kan ik een gaatje vinden in het drukke leven van de student…….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s