Zondag bracht een zindering.

Zondag bracht een zindering. Dat is een foyer van de schouwburg te Utrecht waar zich een bescheiden groepje mensen bijeen had geschaard tussen wat tafels en stoelen die in een niet onaangename rangschikking zijn vastgeschroefd op de grond. (De tafels in dit geval, niet de stoelen. Hoewel de banken niet te verplaatsen waren en het bleek ook niet echt een zitplaats waar iedereen direct blij van werd.)

Het rookverbod heeft zich inmiddels reeds ook al naar dit gebouw verplaatst en werd daarom bij aankomst begroet door twee rokende dichters: rijminstructeur – of rijminspecteur zoals door Gina abusievelijk genoemd – en Justin. Het bracht in ieder geval de aanleiding om met onregelmatige regelmaat de buitenlucht te kunnen opzoeken om daar in gezelschap het gebeuren nog eens over je heen te kunnen laten komen. Het was een berg aan poëzie en dat is natuurlijk altijd bij een goede slam het geval – flink afwisselend (doe ik natuurlijk ook zelf aan mee) Het was een voornamelijk een slam van de nieuwkomers als Nienke Esther Grooten en Maaike Haneveld, die zoals de presentator Alexis de Rode te kennen gaf via hem enkel hints en technieken hadden gekregen, maar dat doet niets af aan het feit dat deze jonge dichters waardig op het podium stonden en onderling de actualiteits en de publieksprijs verdeelden. Zelf werd ik daardoor geconfronteerd met een slam- battle – finale tegen Nienke. Een hoge afwisseling, zowel in aanvullen als het reageren op elkaar was wat het publiek kreeg toegespeeld. In dit gedeelte voor het eerste sonnetten in de slam gemikt. De jury mocht vervolgens appels met peren vergelijken, of liever het verschil uitproberen tussen gebaken eieren en gebraden kip. Misschien was het wel de uiteindelijke kipsaté die de smaak gaf aan mijn winst van de slam die mij nu doet verlangen naar de finale in mei.

Advertisements

Zondag bracht een zindering.

Zondag bracht een zindering. Dat is een foyer van de schouwburg te Utrecht waar zich een bescheiden groepje mensen bijeen had geschaard tussen wat tafels en stoelen die in een niet onaangename rangschikking zijn vastgeschroefd op de grond. (De tafels in dit geval, niet de stoelen. Hoewel de banken niet te verplaatsen waren en het bleek ook niet echt een zitplaats waar iedereen direct blij van werd.)

Het rookverbod heeft zich inmiddels reeds ook al naar dit gebouw verplaatst en werd daarom bij aankomst begroet door twee rokende dichters: rijminstructeur xe2x80″ of rijminspecteur zoals door Gina abusievelijk genoemd xe2x80″ en Justin. Het bracht in ieder geval de aanleiding om met onregelmatige regelmaat de buitenlucht te kunnen opzoeken om daar in gezelschap het gebeuren nog eens over je heen te kunnen laten komen. Het was een berg aan poxc3xabzie en dat is natuurlijk altijd bij een goede slam het geval xe2x80″ flink afwisselend (doe ik natuurlijk ook zelf aan mee) Het was een voornamelijk een slam van de nieuwkomers als Nienke Esther Grooten en Maaike Haneveld, die zoals de presentator Alexis de Rode te kennen gaf via hem enkel hints en technieken hadden gekregen, maar dat doet niets af aan het feit dat deze jonge dichters waardig op het podium stonden en onderling de actualiteits en de publieksprijs verdeelden. Zelf werd ik daardoor geconfronteerd met een slam- battle xe2x80″ finale tegen Nienke. Een hoge afwisseling, zowel in aanvullen als het reageren op elkaar was wat het publiek kreeg toegespeeld. In dit gedeelte voor het eerste sonnetten in de slam gemikt. De jury mocht vervolgens appels met peren vergelijken, of liever het verschil uitproberen tussen gebaken eieren en gebraden kip. Misschien was het wel de uiteindelijke kipsatxc3xa9 die de smaak gaf aan mijn winst van de slam die mij nu doet verlangen naar de finale in mei.

awater poetryslam

Maandagavond 12 februari de trein maakt een knerpende stop op Utrecht Centraal. Hoe laat is het? Waar ging ik heen? Het is 19:08. Ik ben op weg naar de awater-poetryslam. Mijn stappen brengen me via een ondertussen bijna leeggetrokken hoog catharijne, waar een voorbijganger loopt te mopperen over een spoor van achter gelaten sigaren rook – en dat terwijl ik mijn pijp nog niet eens had aangestoken, in een natte binnenstad. De winkelkluwen heeft me met veelgenoegen uitgespuwd en zo stuiter ik de oude binnenstad van Utrecht in. Het water van boven besprenkelt me en zelfs mijn net ontstoken pijp blijft rustig knerpen in de niet aflatend stroom hemelvocht, vast een goed voorteken. De afspraak is om 20:00. Geen tijd voor haast dus. Waarom ben ik eigenlijk zo vroeg vanhuis gegaan? Daar is nu geen enkele reden meer voor. Richting st Janskerkhof, cafe Hofman. Aardige locatie, beperkte omvang edoch groot zat. Ben niet eens de eerste van de deelnemers, ach sommigen zijn nu eenmaal altijd eerder.

Nu willen jullie zeker namen horen wie mee deden: Niels Schoenmaker, Marein Baas, Jurgen, Julles, Willem Adelaar, Herman de Tollenaere, Simon Mulder, en ja nu blijk
ik ze niet allemaal even goed qua naam te hebben onthouden.

We streden om de Gouden SLAMBurger – dat is een prijs waar je mee thuis kunt komen. Gouden_slamburger_2
Die eeuwige eer moest worden verkregen. De eerste ronde was zeer uiteenlopend, maar wat kan een organisatie zich beter wensen, en voor de jury om in problemen te komen, om zowel Simon Mulder in z’n slam te hebben als de ACG om maar twee uithoeken te noemen. De tweede ronde van 7 man – ja waar waren eigenlijk de vrouwelijke slammers? – liep in een sneltreinvaart en na een kort juryoverleg – waarbij de serveerster probeerde de deelnemers te saboteren door een lading glazen tegen de grond aan te smakken-  kon overgegaan worden naar het sluitstuk van de avond de Finale en zij werd bevolkt door Marein Baas, Jurgen en ACG. Jurgen verdiende de Publieksprijs, ACG een gouden slamburger.

awater poetryslam

Maandagavond 12 februari de trein maakt een knerpende stop op Utrecht Centraal. Hoe laat is het? Waar ging ik heen? Het is 19:08. Ik ben op weg naar de awater-poetryslam. Mijn stappen brengen me via een ondertussen bijna leeggetrokken hoog catharijne, waar een voorbijganger loopt te mopperen over een spoor van achter gelaten sigaren rook – en dat terwijl ik mijn pijp nog niet eens had aangestoken, in een natte binnenstad. De winkelkluwen heeft me met veelgenoegen uitgespuwd en zo stuiter ik de oude binnenstad van Utrecht in. Het water van boven besprenkelt me en zelfs mijn net ontstoken pijp blijft rustig knerpen in de niet aflatend stroom hemelvocht, vast een goed voorteken. De afspraak is om 20:00. Geen tijd voor haast dus. Waarom ben ik eigenlijk zo vroeg vanhuis gegaan? Daar is nu geen enkele reden meer voor. Richting st Janskerkhof, cafe Hofman. Aardige locatie, beperkte omvang edoch groot zat. Ben niet eens de eerste van de deelnemers, ach sommigen zijn nu eenmaal altijd eerder.

Nu willen jullie zeker namen horen wie mee deden: Niels Schoenmaker, Marein Baas, Jurgen, Julles, Willem Adelaar, Herman de Tollenaere, Simon Mulder, en ja nu blijk ik ze niet allemaal even goed qua naam te hebben onthouden.

We streden om de Gouden SLAMBurger – dat is een prijs waar je mee thuis kunt komen. Gouden_slamburger_2Die eeuwige eer moest worden verkregen. De eerste ronde was zeer uiteenlopend, maar wat kan een organisatie zich beter wensen, en voor de jury om in problemen te komen, om zowel Simon Mulder in z’n slam te hebben als de ACG om maar twee uithoeken te noemen. De tweede ronde van 7 man – ja waar waren eigenlijk de vrouwelijke slammers? – liep in een sneltreinvaart en na een kort juryoverleg – waarbij de serveerster probeerde de deelnemers te saboteren door een lading glazen tegen de grond aan te smakken-  kon overgegaan worden naar het sluitstuk van de avond de Finale en zij werd bevolkt door Marein Baas, Jurgen en ACG. Jurgen verdiende de Publieksprijs, ACG een gouden slamburger.

te gast: Lucas Hirsch

organiek

ontvlucht ontgift het lichaam

breek het hart uit de besmette borstkas

tast de dik geaderde lijnen op je schedel af 

vind het onthechtte hart dat pulserend in het stof

sierfiguren trekt het mag geen naam hebben het bloed koekt

aan kleeft met aarde aan de kleppen doet het pijn als een vis

te lijden op het droge grind dat knispert als je stappen neemt

een gapend gat waar dat hart in je geheugen geweven zat

gebroken ribben waar het brak het kraakt als je

met grove middelen op het borstbeen beukt vingers als beitels

hanteert niet de moeite neemt infecties te voorkomen want je laat

je donder achter als het aardse huis dat stinkt je braakt het gruis uit

dat naar binnen waait bij elke teug

wat spuug je dan vervolgens naast zure adem nog uit

de wens dat alles dik in orde door je

ingewanden loopt wat at je dan de vraag

die door je hoofd schiet het suist en duizelt

het is zo warm geworden dat de lucht de keel wordt

Lucas Hirsch

te gast: Lucas Hirsch

organiek

ontvlucht ontgift het lichaam

breek het hart uit de besmette borstkas

tast de dik geaderde lijnen op je schedel af 

vind het onthechtte hart dat pulserend in het stof

sierfiguren trekt het mag geen naam hebben het bloed koekt

aan kleeft met aarde aan de kleppen doet het pijn als een vis

te lijden op het droge grind dat knispert als je stappen neemt

een gapend gat waar dat hart in je geheugen geweven zat

gebroken ribben waar het brak het kraakt als je

met grove middelen op het borstbeen beukt vingers als beitels

hanteert niet de moeite neemt infecties te voorkomen want je laat

je donder achter als het aardse huis dat stinkt je braakt het gruis uit

dat naar binnen waait bij elke teug

wat spuug je dan vervolgens naast zure adem nog uit

de wens dat alles dik in orde door je

ingewanden loopt wat at je dan de vraag

die door je hoofd schiet het suist en duizelt

het is zo warm geworden dat de lucht de keel wordt

Lucas Hirsch

Speciale prijs bij foto- en dichtwedstrijd van de bibliotheek Schiedam

Gisteren bereikte mij het bericht dat mij de Speciale Prijs van de foto- en dichtwedstrijd van de bibliotheek Schiedam is toegekend.

Mijn inzending:

Krantpoezie_092_1
Uit het juryverslag:

Voor de drie categorieën was er ook een Speciale prijs. Deze ging naar A.C.G. Vianen uit Eindhoven met ‘Krantenpoëzie’.
De jury vond dit een opvallende inzending “omdat het betreffende werk zoveel discussie opleverde. Het gaat om een foto uit de krant. Een man zit op een stapel stenen. Hoe hij zit, waar, enz. wordt beschreven in de tekst, die als een kader om het beeld is gemonteerd. Of de tekst poëzie kan worden genoemd, daar mag iedereen een mening over hebben“.

Lees hier het volledige verslag.

Alle inzendingen zijn nog te zien tot en met 28 februari 2007 in Bibliotheek Stadserf, Stadserf 1, Schiedam